Bezpieczeństwo pożarowe open space’ów – nowe podejście w 2026 roku

Dlaczego open space to nowe wyzwanie pożarowe

Przestrzenie typu open space stały się standardem w nowoczesnych biurowcach, centrach coworkingowych, obiektach administracyjnych i siedzibach korporacji. Otwarty układ funkcjonalny, elastyczna aranżacja, mobilne ścianki, strefy wspólne i intensywna infrastruktura IT tworzą środowisko sprzyjające współpracy i efektywności pracy. Jednocześnie jednak open space generuje nowe, specyficzne ryzyka pożarowe, które w 2026 roku wymagają zupełnie innego podejścia projektowego niż klasyczne biura korytarzowe.

Wielkopowierzchniowe przestrzenie bez podziałów pożarowych, duża liczba użytkowników, wysoka gęstość instalacji elektrycznych, serwerowni lokalnych, urządzeń elektronicznych oraz materiałów wykończeniowych powodują, że pożar w open space’ie może rozwijać się szybciej, a dym rozprzestrzeniać się znacznie intensywniej niż w tradycyjnych układach pomieszczeń. W 2026 roku bezpieczeństwo pożarowe open space’ów nie może już opierać się na schematach – wymaga projektowania inżynierskiego, integracji systemów i podejścia scenariuszowego.

Charakterystyka zagrożeń w przestrzeniach open space

Specyfika open space’ów powoduje, że pożar ma zupełnie inną dynamikę niż w podzielonych strefowo budynkach. Do głównych czynników ryzyka należą:

  • brak barier ograniczających rozprzestrzenianie się dymu i ognia,

  • intensywna infrastruktura IT i energetyczna,

  • duża liczba urządzeń biurowych,

  • elastyczne aranżacje z materiałów o różnej reakcji na ogień,

  • wysoka liczba użytkowników w jednym obszarze,

  • złożone trasy ewakuacyjne.

W takich warunkach kluczowym zagrożeniem nie jest sam płomień, lecz dym, toksyczne gazy i utrata widoczności, które w bardzo krótkim czasie mogą uniemożliwić bezpieczną ewakuację.

Detekcja pożaru w open space’ach – precyzja zamiast ogólności

W 2026 roku systemy detekcji w przestrzeniach open space muszą być znacznie bardziej precyzyjne niż tradycyjne rozwiązania punktowe. Standardem stają się systemy:

  • multisensorowe,

  • aspiracyjne,

  • analityczne,

  • oparte na algorytmach filtrujących fałszywe alarmy.

Ich zadaniem nie jest tylko wykrycie pożaru, ale dokładna lokalizacja źródła zagrożenia w rozległej przestrzeni. Ma to kluczowe znaczenie dla uruchamiania właściwych scenariuszy oddymiania, ewakuacji i sterowania systemami technicznymi.

Oddymianie open space – od schematu do strategii

Klasyczne podejście do oddymiania, oparte na prostych wskaźnikach powierzchniowych, w open space’ach przestaje być skuteczne. W 2026 roku stosuje się strategiczne podejście do kontroli dymu, które obejmuje:

  • strefowanie dymowe,

  • selektywne oddymianie,

  • sterowanie kierunkami przepływu powietrza,

  • różnicowanie ciśnień,

  • dynamiczne scenariusze wentylacji pożarowej.

System oddymiania nie działa już globalnie na całą przestrzeń, lecz lokalnie, chroniąc drogi ewakuacyjne i obszary krytyczne.

Ewakuacja w open space’ach jako proces zarządzany

Ewakuacja w przestrzeniach open space wymaga innego podejścia niż w budynkach korytarzowych. W 2026 roku projektuje się ją jako proces sterowany systemowo, a nie spontaniczny ruch ludzi do wyjść.

Nowoczesne rozwiązania obejmują:

  • dynamiczne systemy informacji ewakuacyjnej,

  • adaptacyjne komunikaty głosowe,

  • inteligentne oznakowanie dróg ewakuacyjnych,

  • zarządzanie kierunkami ruchu,

  • etapowanie ewakuacji.

Celem nie jest tylko szybkie opuszczenie budynku, lecz bezpieczne, uporządkowane przemieszczanie się ludzi bez paniki i przeciążeń ciągów komunikacyjnych.

Integracja systemów jako fundament bezpieczeństwa

Nowe podejście w 2026 roku opiera się na pełnej integracji:

  • SSP,

  • wentylacji pożarowej,

  • systemów oddymiania,

  • BMS,

  • systemów kontroli dostępu,

  • systemów informacji ewakuacyjnej.

Open space funkcjonuje jako jeden organizm techniczny, w którym wszystkie systemy reagują według wspólnej logiki scenariuszowej. Brak integracji oznacza chaos decyzyjny, opóźnienia reakcji i nieskuteczność ochrony.

Projektowanie scenariuszowe i symulacje CFD

Podstawowym narzędziem nowego podejścia są scenariusze pożarowe oraz symulacje CFD. Pozwalają one:

  • analizować rzeczywisty rozwój pożaru,

  • przewidywać rozprzestrzenianie się dymu,

  • optymalizować lokalizację systemów oddymiania,

  • planować drogi ewakuacyjne,

  • ograniczać nadmiarowe rozwiązania techniczne.

Dzięki temu systemy bezpieczeństwa są dopasowane do realnych zagrożeń, a nie projektowane „na zapas”.

Materiały i aranżacja jako element bezpieczeństwa

W 2026 roku bezpieczeństwo pożarowe open space’ów nie kończy się na instalacjach. Coraz większe znaczenie ma:

  • dobór materiałów wykończeniowych,

  • reakcja materiałów na ogień,

  • emisja dymu,

  • toksyczność produktów spalania,

  • sposób aranżacji przestrzeni.

Projektanci wnętrz stają się realnymi uczestnikami procesu bezpieczeństwa pożarowego, a nie tylko estetycznego kształtowania przestrzeni.

Rola zarządzania i kultury bezpieczeństwa

Nowe podejście do bezpieczeństwa pożarowego open space’ów w 2026 roku obejmuje również czynnik ludzki. Kluczowe znaczenie mają:

  • szkolenia użytkowników,

  • procedury ewakuacyjne,

  • ćwiczenia,

  • świadomość zagrożeń,

  • kultura bezpieczeństwa organizacji.

Nawet najlepsze systemy techniczne nie zastąpią przygotowanego personelu i świadomych użytkowników.

Bezpieczeństwo jako element strategii biznesowej

Dla firm funkcjonujących w open space’ach bezpieczeństwo pożarowe przestaje być kosztem formalnym. Staje się elementem:

  • zarządzania ryzykiem,

  • ochrony ciągłości działania,

  • odpowiedzialności prawnej,

  • wizerunku organizacji,

  • wartości nieruchomości.

Bezpieczna przestrzeń pracy to realny element konkurencyjności organizacji.

Podsumowanie

Bezpieczeństwo pożarowe open space’ów w 2026 roku to zupełnie nowe podejście, oparte nie na schematach, lecz na inżynierii, integracji i zarządzaniu ryzykiem. Otwarte przestrzenie wymagają systemów inteligentnych, dynamicznych i scenariuszowych, które potrafią reagować na realne zagrożenia, a nie tylko spełniać formalne normy.

Nowoczesne podejście oznacza:

  • precyzyjną detekcję,

  • selektywne oddymianie,

  • zintegrowane systemy,

  • zarządzaną ewakuację,

  • projektowanie scenariuszowe,

  • symulacje CFD,

  • świadome projektowanie wnętrz,

  • budowanie kultury bezpieczeństwa.

W 2026 roku open space nie może być projektowany wyłącznie jako przestrzeń pracy. Musi być projektowany jako bezpieczne środowisko funkcjonowania ludzi, odporne na zagrożenia i gotowe na sytuacje kryzysowe.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Klasyfikacja gaśnic – rodzaje, oznaczenia i zastosowanie w praktyce

Zagrożenia pożarowe w serwerowniach – analiza ryzyka i regulacje

Profesjonalny przewodnik: Testowanie i kontrola instalacji tryskaczowej krok po kroku